جمعیت تشییع‌کنندگان تیلور سویفت، بیش از پاشایی خواهد بود؟!

این چه هواداری است که در زمان حیات یک هنرمند از دانلود و نقض کپی‌رایت و تضییع حقوق چهره موردعلاقه‌اش پرهیز نمی‌کند اما پس از مرگ همان هنرمند که گاهی به خاطر عدم دسترسی به امکانات مکفی در دوران حیات، تسریع شده، زیر تابوتش های‌هایی سر می‌دهد که هر تماشاچی‌ای را به تحیر وا می‌دارد؟

حجم واکنش‌ها نسبت به درگذشت مرتضی پاشایی خواننده جوان پاپ و به‌طور خاص، جمعیت حاضر در تشییع پیکرش در کنار شدت برخی واکنش‌ها نظیر اتفاقی که برای هانیه توسلی رخ داد، این پرسش را پیش کشید که چند درصد از جمعیتی که در مراسم تشییع هنرمندان به‌ویژه در مراسم اخیر حضور داشته‌اند، طرفدار پاشایی بوده‌اند؟

به گزارش «تابناک»؛ پس از درگذشت مرتضی پاشایی شاهد ایجاد فضایی غیرقابل پیش‌بینی حتی برای رسانه‌ها بودیم؛ فضایی که در همان شب درگذشت پاشایی منجر به شکل‌گیری تجمعاتی برای گرامیداشت او بود و آن‌چنان در شهرهای بزرگ کشور شاهد این تجمعات بودیم که ابعاد تشییع پیکر او قابل پیش‌بینی بود و در روز تشییع نیز تمهیدات لازم اندیشیده شده بود اما درعین‌حال، بازهم حضور جمعیتی چند ده هزارنفری در تشییع او پیش‌بینی نمی‌شد.

با این حال این تنها اتفاقی نبود که در روزهای اخیر رخ داد و این موج به راه افتاده، هرآن چه به نقدش می‌پرداخت یا حتی همراهی‌اش نمی‌کرد، با خشونت با خود می‌برد؛ خودکشی یک دختر برای پاشایی، طرح مواضع سیاسی برای او، زیر تابوت فرستادن استاد محمدرضا شجریان بخشی از اخباری بود که باعث گلایه خانواده این جوان نیز شد اما درعین‌حال شاید اوج این اتفاق را در خصوص حمله به هنرمندانی شاهد بودیم که حاضر نشدند علی‌رغم درخواست‌های [ظاهراً] هواداران با این موج همراهی کنند و تسلیت بگویند.

در این میان اما نقدهایی به گروهی از این هواداران وارد آمده که اصلی‌ترین آن‌ها، واقعی نبودن این هواداری است و در این میان مصادیقی نیز مطرح شده است. شاید مهم‌ترین مصداق در این زمینه میزان توجه افکار عمومی در زمان حیات او باشد و بتوان با مقایسه این توجه با یک خواننده غربی، به این نتیجه رسید که هواداران پاشایی، لزوماً هواداران مقطعی پس از درگذشتش بوده‌اند.

برای مقایسه بگذارید سراغ «تیلور آلیسون سوئیفت /»Taylor Alison Swift، خواننده و ترانه ساری زن 24 ساله آمریکایی برویم. او در اکتبر ۲۰۰۶، اولین آلبومش را که نام خودش را برای آن انتخاب کرده بود منتشر کرد و در سال ۲۰۰۸ نامزد بهترین خواننده جدید در جوایز گرمی سال ۲۰۰۸ شد. دومین آلبوم سوئیفت با نام بی‌باک در سال ۲۰۰۸ منتشر شد و این آلبوم پرفروش‌ترین آلبوم سال تبدیل کرد و سپس این آلبوم چهار جایزه گرمی دریافت کرد و این خواننده کانتری، جوان‌ترین برنده جایزه گرمی برای بهترین آلبوم سال شد.

سومین آلبوم سوئیفت با نام حالا صحبت کن در سال ۲۰۱۰ منتشر شد که در اولین هفته انتشار آلبوم در ایالات‌متحده، بیش از یک‌میلیون نسخه از آن به فروش رسید و تور کنسرت آن در مدت سیزده ماه در سرتاسر جهان برگزار شد. سومین تک آهنگ این آلبوم با نام «پست» دو جایزه گرمی به دست آورد. چهارمین آلبوم سوئیفت با نام سرخ در ۲۰۱۲ منتشر شد که در اولین هفته، ۱.۲ میلیون نسخه‌اش در آمریکا به فروش رفت.

آلبوم پنجم او به نام ۱۹۸۹ در اکتبر ۲۰۱۴ منتشر شد که پیش‌بینی از فروش 750 هزار نسخه‌ای‌اش در هفته نخست حکایت داشت اما در هفته نخست 1.3 میلیون فروش داشت که رکورد فروش را شکست تا این خواننده طی هشت سال به نقطه اوج در سبک خوانندگی‌اش برسد و تنها خواننده زن آمریکا باشد که سه بار رکورد فروش یک‌میلیون آلبوم در اولین هفته را در دهه اخیر ثبت نموده است؛ خواننده و سبک موسیقی که شاید لزوماً موردپسند و نظر نگارنده نیست اما برای این مقایسه، کفایت می‌کند.

در مقابل مرتضی پاشایی متولد «1363 / 1984» نخستین آلبومش را با عنوان «یکی هست» در سال 2012 منتشر کرد، دومین آلبومش را با عنوان «گل بیتا» در سال 2013 منتشر کرد و سومین آلبومش را با عنوان «اسمش عشقه» در سال 2014 منتشر نمود. سوای مباحث فنی درباره کیفیت این آثار که باید اساتید موسیقی در این زمینه اظهارنظر نمایند و طبیعتاً با توجه به جو موجود سکوتشان استمرار خواهد داشت، مجموع فروش نسخه‌های این سه آلبوم بسیار عدد کوچکی است و شاید به یک دهم جمعیتی نرسد که در تشییع پیکر او شرکت کرده بودند.

با این اوصاف آیا جمعیتی 12 میلیون نفری در تشییع جنازه تیلور سویفت شرکت خواهند کرد یا هوادارانش در زمان حیاتش از او به همین شکل حمایت خواهند کرد و نشان خواهند داد هوادار واقعی‌اش هستند؟ این چالش بزرگی است که پیش روی همه هوادارانی قرارداد که تنها در مراسم تشییع چهره‌ها حضور می‌یابند و درنهایت، اوج حمایتشان، حمله به یک هنرمند برای تسلیت نگفتنِ درگذشت پاشایی است.

حقیقتاً آیا نباید حمایت از هنرمند موردعلاقه در زمان حیاتش و از همین راه‌های معمول نظیر خرید آلبوم موسیقی نمود عینی داشته باشد؟ این چه هواداری است که در زمان حیات یک هنرمند از دانلود و نقض کپی‌رایت و تضییع حقوق چهره موردعلاقه‌اش پرهیز نمی‌کند اما پس از مرگ همان هنرمند که گاهی به خاطر عدم دسترسی به امکانات مکفی در دوران حیات، تسریع شده، زیر تابوتش های‌هایی سر می‌دهد که هر تماشاچی‌ای را به تحیر وا می‌دارد؟


  •  به نقل از سایت تابناک